Het RIVM heeft een mooi marktonderzoek voor mij gestart waaruit blijkt dat ruim 400.000 Nederlanders gestopt zijn met één of meerdere sporten door een blessure. In 2023 waren er 4,3 miljoen sporters die gezamenlijk 5,3 miljoen blessures opliepen! Pfoe dit zijn wel heel veel cliënten voor in de toekomst.. in deze blog deel ik mijn mening als fysiotherapeut & performance coach. Persoonlijk sta ik midden in het veld tussen de sport en de medische kant en dit is dan ook precies waar mijn kracht zit en vond het daarom ook wel goed om mijn mening te delen.
Als ik het artikel lees komen een aantal vragen in mij op.
– Hoe kan het dat er zoveel mensen stoppen met een sport door een blessure?
– Hoeveel van deze sporters zijn er nou daadwerkelijk beperkt door de ‘blessure’ en hoeveel van deze sporters zijn er eigenlijk te ‘redden’?
– Welke begeleiding/aanpak hebben deze sporters gehad?
Uiteraard zijn er een aantal trauma’s waarbij het steeds moeilijker gaat worden om bepaalde sporten uit te oefenen. Soms is het ook zeker de vraag of (volledige) hervatting van sport wel verstandig is of niet. Maar waar ik erg benieuwd naar ben is hoeveel van deze 400.000 nou écht een reden hebben om te stoppen met sport en hoeveel niet? Uit persoonlijke ervaring merk ik dat er best wat mensen zijn die vanuit de arts te horen hebben gekregen dat ze niet meer de sport zouden moeten doen die ze het liefst doen of zelf deze conclusie hebben getrokken. Soms geven mensen ook een eigen interpretatie aan het verhaal en luisteren ze naar zelf of door hun omgeving verzonnen conclusies.
Zo ook pas een jonge knul van rond de 16 die aan kickboksen doet. Hij had te horen gekregen nooit meer aan kickboksen te kunnen doen maar moest wel naar de fysiotherapeut. Ik heb hem niets beloofd maar wel verteld dat we er alles aan gingen doen dat hij weer zijn passie kan vervolgen. Nu een aantal maanden later doet hij weer mee bij zijn kickbokstraining en is het vertrouwen weer terug aan het komen. Hoe tof is het als we dit vaker kunnen doen?
Waar het vaak misgaat is dat mensen weinig vertrouwen meer hebben in het eigen lichaam. Ook met een blessure of aandoening ben je vaak instaat om nog zoveel te kunnen doen! De psychologische impact kan enorm zijn als je een bepaalde sport het allerliefste doet en mag het ineens niet meer… dit is een zwaar onderschat psychologisch deel in sport.
Ik ben het met het artikel eens dat de juiste diagnostisering belangrijk is. Maar in hoeverre kunnen we altijd de juiste diagnose stellen? Het is goed om een indicatie te hebben, rode vlaggen uit te sluiten en dingen die ‘not done’ zijn serieus te nemen. Alleen wat gaan we hierna doen?
- Pijneducatie: wat betekend de pijn en wat wil die jou vertellen?
- Vertrouwen terug winnen: angsten overwinnen
- Belastbaarheid vergroten: daadwerkelijk sterker maken van structuren en niet alleen maar omheen werken of laten compenseren elders.
Dit klinkt heel erg simpel en ik denk dat elke fysiotherapeut hier ook zo over zou denken maar toch zit er heel veel verschil in de praktische aanpak. Op school leren fysiotherapeuten veel theorie maar in de praktijk worden heel veel andere methodes toegepast. Deze kunnen zeker een rol spelen maar het is belangrijk om niet de kern uit het oog te verliezen. Reflectie op eigen handelen is hierin cruciaal. Samenwerking vanuit zowel de (para) medische wereld als de sport wereld is hierin ook erg belangrijk. Door open te communiceren en elkaar te respecteren komen we een stuk verder met het gezamenlijke doel om Nederland fitter te krijgen.
Maurice, Fysiotherapeut & performance coach.